Humanitair gezien zijn er steeds grotere problemen in de landen van de derde wereld. Het welvaartspeil is er beneden de standaard en vaak hebben de inwoners van de landen grote problemen, waarbij zij zich niet of nauwelijks kunnen voorzien in de eigen basisbehoeften. Er is geen werk, geen geld en vaak ook geen eten. Hoewel wij vanuit de rijkere landen regelmatig initiatieven voorbij zien komen waaraan we deel kunnen nemen, lukt het niet om de landen echt goed te kunnen helpen.

Dat ligt niet alleen aan de acties die ondernomen worden, er zijn meer problemen wanneer het aankomt op de hulp aan de derde wereldlanden. Drie van deze achtergronden zullen hier besproken worden.

We hebben geen plan

Er zijn veel initiatieven geweest die door de afgelopen decennia opgezet zijn. Het idee erachter is duidelijk, we willen de mensen daar helpen en daar doen we ons best voor. Het grote probleem is dat er vaak geen plan achter heeft gezeten. Wanneer een regio ineens een groot bedrag gestort krijgt en daarmee aan de slag krijgt, is dit een waardeloze manier om te helpen. De mensen moeten keuzes maken voor de investeringen en weten niet of er nog eens geld zal komen. Ook hebben zij geen nieuwe machines of technieken geleerd om het geld handig in te zetten. Wanneer er vervolgens niets extra gedaan wordt, zal het geld binnen de corrupte bedrijven verdwijnen die hier niets voor terug zullen doen.

Om de acties echt doelgericht te kunnen laten verlopen, moet er een plan zijn waar aan vastgehouden kan worden.

We kunnen zelf niet door één deur

Wat zou er gebeuren wanneer alle landen van de Europese Unie samen een plan op zouden zetten om de problemen aan te pakken in de derde wereldlanden? Dan zou er een verschil gemaakt kunnen worden omdat er meer mandaat en meer draagkracht is. Maar dat kan niet. De landen van de Europese Unie kunnen niet samen door één deur en het is zeer onwaarschijnlijk dat we met één plan aan de slag kunnen gaan. Neem de landen zoals Italië en Griekenland? Tien jaar geleden werden grote gedeeltes van deze landen nog aangewezen als gebieden die tot de derde wereld gerekend werden. De kans is klein dat deze landen budget of middelen vrij willen maken om andere landen te helpen die in een zelfde situatie zitten op dit moment.

Trouble-shooting werkt niet

De makkelijkste manier om een land te helpen, is door de problemen aan te pakken. Maar dat werkt niet. Elk probleem dat aangepakt wordt, schept een nieuw probleem of legt een ander probleem bloot. Wordt een bepaalde regio geholpen bij een misoogst, dan voelen andere regio’s zich tenietgedaan. Wordt er geholpen bij een hongersnood die veroorzaakt is door fouten van de regering, dan voelt het overheidsorgaan zich aangevallen en zal hier op reageren. Zolang we niet onderaan de maatschappij kunnen beginnen, kunnen we alleen kleine problemen oplossen en dat is exact wat niet gewerkt heeft in het verleden.

disaster_2